facebook

Vanaf nu zal ik niet veel meer op deze blog schrijven. 

Heb je facebook, dan kun je via Facebook kijken 

op: https://www.facebook.com/groups/343073689358703/

Of mb-creations

Het is een besloten groep, maar ik zal je graag toevoegen aan mijn lijst.

Groeten

Marianne

Sokken breien?

Het was weer tijd om naar Blötberget te gaan. Naar de groep dames die één keer in de acht weken bij elkaar komen. We showen dan ons werk dat we gemaakt hebben van het garen uit het  "verrassingspakket", dat we altijd aan het eind van de avond kopen zonder te weten wat er in zit.

Dit keer was het ongekleurde sokkenwol. De bedoeling was, dat we thuis het garen zouden wegen en er twee strengen van maakten. Deze twee strengen werden dan samen gebreid tot een grote lap.
De volgende keer kon de lap geverfd worden en hadden we gekleurd sokkengaren.

Gelukkig, stap één was simpel: het garen wegen en de dubbele draad breien. Dat kan ik zelfs.
Na acht weken nam ik de lap mee. De verf stond op tafel en om de beurt konden we gaan verven. Plastic handschoenen aan en een schort voor.
Eerst de ene kant en dan de andere kant in hetzelfde patroon. Nu ben ik af en toe wat rigoureus met kleuren bij elkaar doen. Dat heb ik ook met de glazuur van mijn keramiek.
Hoppa! Ik depte verschillende tinten op mijn lap. Dan de andere kant met dezelfde kleuren. Het hele werk ging in een plastic zak en moest nog een dag of drie fixeren.
Na die drie dagen mocht ik alle overbodige verf uitspoelen en de lap drogen.

            

Ik rolde de twee bollen op en toen kwam het probleem:

Ik kan geen patroon lezen en geen sokken breien!

Wat nu?

Ik heb geprobeerd iets te breien, wat te haken, maar niets vond ik leuk.

Goed, dacht ik. Dan haak ik maar twee dezelfde rondjes. Dan zie ik wel wat ik ermee doe.

Al hakend kwam ik op een idee. Hoe zou het er uit zien wanneer ik die rondjes ergens op maak?

Ik vond een stuk stof, dat er leuk bij paste. En ja, toen wist ik het. Een tas werd het.

De rondjes werden gevoerd met dezelfde voering als de tas.

       

Ik ben er wel tevreden mee.

Het was weer tijd voor Blötberget. En de tas ging mee. Alle andere dames hadden sokken gebreid. Natuurlijk. Hier in Zweden wordt die kennis met de paplepel ingegoten volgens mij. Ook heeft deze groep dames niet zo'n grote fantasie. Dus toen ze mijn tas zagen moesten ze even slikken. Ze vonden hem mooi, maar ik kon ze bijna horen denken: maar het zijn geen sokken. Daar was het garen voor bedoeld.

Expositie

En dan is het eindelijk zo ver! Mijn eerste (mini) expositie!

In ons dorp hebben we een ruimte, die we als kunstclub aan kunstenaars en hobbyisten, zoals ik, verhuren. Hier kunnen mensen ongeveer 3 weken exposeren wat ze maken. Van fotografie tot schilderijen, handgeweven doeken enz.

Voor kerst staat de handwerkvereniging er met hun eigen gemaakte mooie wanten, sjaals, sieraden of bonbons. Er is van alles wat.
We hebben een groep jonge asielzoekers gehad, die elkaar streetdance leerden.

En nu is het mijn beurt.
Vorige week heb ik met behulp van mijn vriendin de ruimte ingericht. Mijn vriendin heeft het etaleren in haar vingers, wat was ik blij dat ze me hielp.
Zo ongemerkt produceer je veel in een aantal jaren.

Ik heb er natuurlijk mijn keramiek neergezet, maar ook foto's, wat tekeningen en zelfs een paar schilderijen. Ik ben tevreden. Het ziet er uit zoals ik zou willen.

Spannend, omdat je het werk dat je maakt altijd in huis hebt staan. Het is in feite heel privé. Daar kijken nu andere mensen naar. Mensen die je niet kent.
Maar ook leuk, omdat je uit kunt leggen wat het gebouw op de foto is, of wat voor klei ik heb gebruikt.

Nog twee weken en dan haal ik alles weer weg.

 

Van alles wat

Zoals ik de vorige keer al schreef, ik zou nog een varken als garenschaal maken. Dat is uiteindelijk gelukt.

Evenals het schaap, dat inmiddels al weer weggelopen is.

Ondertussen ben ik druk bezig met het voorbereiden van een kleine expositie in Kopparberg. Het is heel spannend wanneer je voorwerpen die je zelf hebt gemaakt in een openbare ruimte zet, zodat iedereen er naar kan kijken.

Ik ga er natuurlijk wat keramiek neerzetten. Maar ook foto's, schilderijen en tekeningen ophangen. In schilderen en tekenen ben ik niet zo goed, maar het is leuk om te doen.

In ieder geval komt deze foto van de Markthal in Rotterdam er ook te hangen.


Ja en er was natuurlijk het garen van Blötberget... In mijn verrassingspakket zat dit keer heel mooi Kasjmir garen. Wel verschrikkelijk dun. Ik wist maar niet wat ik ervan moest maken. Uiteindelijk is het een gehaakte sjaal (met naald 2,5) geworden. Net groot genoeg om in je nek te knopen. Ik had precies genoeg aan die ene bol. Langs de randen heb ik kleine kraaltjes geregen. Oef, ik was blij dat hij af was.









Schalen

      

Het is zomer en het echte mooie weer laat zich nu pas een paar weken zien. En ik heb geen zin in werken met garens.

Het breien en haken is op het moment helemaal niets voor me. Ik heb prachtige bollen wol en acryl liggen, maar op de één of andere manier lukt niets.

In Blötberget kreeg ik twee bollen linnen, 6-draads. Leuk, ik ben ook begonnen, maar het wil niet vlotten.

Ook de stofjes lokken niet. Ik zou zo langzamerhand misschien wat voor de kleinkinderen kunnen maken voor de winter. De stofjes liggen klaar, nu de rest nog. Al jaren heb ik een patroon van een meisjes jasje. Bewaard, met het idee: als ik ooit een kleindochter krijg dan maak ik dat. 

De kleindochter heb ik nu en het is precies de goede maat. Maar nu ga ik me afvragen: " Is het wel wat voor haar?"

Wat heb ik dan gedaan? Want ik doe natuurlijk wel iets.

Ik heb me gestort op het maken van schalen om een bol garen in te leggen. Ik kreeg ineens een enorme fantasie en de eerste lading is klaar. Er staan nog schalen om te bakken en er zitten nog meer ideeën in mijn hoofd. Ik moet mezelf afremmen, anders maak ik alleen maar schalen. Dan worden het er zoveel, dat ik ermee kan behangen. Dat isoleert natuurlijk wel :).

Het zijn ronde, ovalen, schalen met een dier erop geworden.  Zo leuk om je fantasie in te leggen.

   

  

  

Ik ben er best trots op, dat het me lukt om ze zonder draaischijf  te maken. Natuurlijk zijn ze niet zo perfect rond en glad als wanneer ze van de draaischijf afkomen. Maar ik vind ze leuk.

  

Als alles heel blijft bij het bakken en mooi wordt na het glazuren, dan komen er nog gewone ronde, een varkentje, iets met een vlinder, een schaap en nog..............ja, ik zie wel.

waar blijft die zomer?

Inmiddels is het augustus en de zomer laat op zich wachten. We hebben een paar dagen mooi weer gehad en heel veel regen.
Gelukkig was het tijdens de kunstroute, eind juni goed weer, dus een aantal van mijn beelden konden in de tuin staan, of zitten.
Een voordeel van dat slechte weer is, dat je veel met je hobby's bezig bent.
Een mevrouw vroeg of ik een speciaal soort schaal wil maken. Een schaal, die hier door de dames in Zweden veel gebruikt wordt. Een om je brei- of haakgaren in te leggen wanneer je even daar niet mee bezig bent. Een andere dame wist wel minstens vijf mensen die zo'n schaal willen hebben. En voor je het weet ben je hard aan het werk met je klei. Een hele klus, zonder draaischijf, maar leuk om te doen.
En een bijkomstigheid van op het Zweedse platteland wonen: opletten wat voor weer het wordt.
Met onweer valt de elektriciteit regelmatig uit, dan slaat mijn oven ook uit en moet ik opnieuw beginnen met bakken. En niet denken aan inslaan in de apparatuur, zoals we het eerste jaar met de hele nieuwe tv gehad hebben. En vorig jaar met het apparaat voor de bergwarmte.

Natuurlijk zijn er ook altijd de avonden in Blötberget, waar ik al eerder over schreef.
Het is altijd spannend wat er in het verrassingspakket met garen zit.
Zo kreeg ik een tasje waar een mooi paars, glanzend garen in zat. Het heet Heidruns garner, type Balder. Ik begon gelijk te fantaseren wat ik daarvan kon maken.

Maar wat een desillusie. Het garen glibberde, rafelde, ik probeerde ermee te haken, breien, weven. Niets lukte. Ik werd er kriegelig van.
De tijd verstreek en de dead-line van 8 weken kwam in zicht. Dan zouden we weer bij elkaar komen.
Dat is niets voor mij. Meestal heb ik al lang wat verzonnen. Niet iedereen heeft altijd iets af, maar het is mijn eer te na, natuurlijk.
Uiteindelijk heb ik koordjes gedraaid van het garen. Wat trouwens ook al niet simpel was. Deze koordjes heb ik op keramiek bollen, die ik ooit eens had gemaakt, geplakt.
Ach, ik vind het resultaat eigenlijk best leuk geworden.
Had ik toch iets om aan de dames te tonen. Gniffelend, want die hadden ook moeite gehad, voor zover ze iets gemaakt hadden.

Het wordt zomer!

Het is lente! En dat is fijn. Zo langzamerhand verdwijnt de nachtvorst en wordt het overdag warmer.
We kunnen al af en toe in de zon onze koffie (voor Ruud) en water voor mij, opdrinken.
We hebben al wat viooltjes gekocht, die staan in potten bij de voordeur.
Nog even wachten en dan kunnen kleine plantjes gepoot worden.
De bollen komen uit, we hebben ervoor gezorgd dat de hertjes de knoppen niet op konden eten. Elke dag kijk ik even of ze toch nog niet even langs zijn geweest.....

Wanneer er geen nachtvorst meer is, kunnen ook mijn beelden weer in de tuin gezet worden.
Deze Jesper heeft zijn eigen plek op een stoeptegel in het gras.

De kulturglimtar, de kunst en kultuurronde (http://kulturglimtar.se/), wordt het laatste weekend van juni gehouden, dus ik ben druk aan het voorbereiden. Het duurt tenslotte wat langer om iets van keramiek te maken.
Buiten het keramiek, heb ik ook "modeaccessoires" liggen. Zelfgemaakte sieraden van klei en ook van glaskralen. Wat hoedjes/ mutsjes van stof en gebreide en gehaakte spullen. Niet zo veel, want mijn tempo is niet zo hoog met breien en haken.

Deze beeldjes zet ik niet in de tuin. Ze staan bij elkaar in de woonkamer vastgelijmd op een grote tegel.
Deze heb ik "all good things come from above" genoemd.
Het beestje met de cape kijkt naar boven, die met het bruine hoedje kijkt mee. En de rechter, met het blauwe jasje zegt: " Where? I see nothing."

Verder werk ik met garen dat ik weer in Blötberget heb gekocht, maar dat beschrijf ik later.

Naaien

Omdat ik veel maak, komt mijn huis helemaal vol te staan met zelfgemaakte spullen. Ik grap wel eens, dat ik er mijn muren mee kan behangen.
Eén keer in het jaar, het laatste weekend van juni, is in onze omgeving de Kulturglimtar, de kunst- en cultuurronde waar ik aan mee doe. Ik stal mijn keramiek uit in mijn atelier en in de tuin en hoop op goed weer. Dan hang ik alle sieraden op die ik gemaakt heb en ik heb zelfs een keer de veranda volgehangen met al mijn zelfgemaakte foto's.

Verder stal ik wat van mijn keramiek en sieraden uit bij Perssons magasin in Löa. Het staat er dan de hele zomer en op speciale dagen zoals Kerst en in het begin van februari met de Vinterspår.

Het is niet makkelijk in deze landelijke omgeving om wat van je eigen gemaakte dingen te verkopen. De mensen kunnen kun geld maar één keer uitgeven en dat is vaak voor eten.
Verder zitten veel Zweden hier zo in elkaar, dat ze een keer komen, een workshop volgen, misschien nog een keer, maar dan weten ze het wel. Het is leuk, maar waarom zou je het nog een keer doen?
Je kunt maar één ketting tegelijk om, nietwaar?

Daarom verbaasde ik me afgelopen kerst. Ik haalde mijn spullen weer op uit Löa en zag, tot mijn grote verwondering, dat ik alle kerstmannetjes die ik uit een oud gordijn had gemaakt, verkocht had.
Ik had ze op het laatste moment nog in mijn kratje gegooid en ze tussen alles op de tafel uitgestald.
Veel Zweden hangen hier speciale gordijnen op tijdens de kerst. In de kamers en keukens zie je dan ineens hele andere kleuren gordijnen. Rood, groen en zwart in allerlei designs.

Nu is er in Löa begin februari Vinterspår, de kunst- en cultuurronde rond Lindesberg, waar het plaatsje nog net onder valt.
Ik dacht: "Ik ga er nog iets van stof gemaakt tussen leggen. Het wordt weer voorjaar, de Pasen komt er aan, dus waarom maak ik geen vogeltjes?"
De afgelopen dagen heb ik dus vogeltjes gemaakt. Die komen tussen het keramiek te staan.

taak volbracht

Het is inmiddels winter geworden. We hebben 2 cm sneeuw gehad, die inmiddels alweer weg is.
Wel is het kouder dan vorig jaar. We hebben dagen gehad, waarop het rond de -18 was overdag. En in de nacht -20. Nu is het -6.
Heel erg was het niet, want er scheen ook een gezellig zonnetje. Alleen een wandeling maken doe je niet zo snel met die kou.
Gelukkig is er genoeg te doen in huis.

Ik heb een aantal vogeltjes van stof genaaid en ben bezig met het maken van mutsen van stof.
En natuurlijk is er het garen dat ik in mijn verrassingspakket koop.
Daar moest ook iets van gemaakt worden.
Dit keer was het een crème en een grijs garen van 50% alpaca en 50% zijde van Viking.
Mooie tinten bij elkaar.

Eerst heb ik een ceintuur gebreid en deze gevoerd. Toen was er nog genoeg garen om een muts van te maken.
Deze keer heb ik een lange lap gebreid en aan elkaar gezet. De bovenkant dicht gemaakt.
Eigenlijk is het een soort beanie. Mijn man heeft altijd problemen dat zijn muts afschiet van zijn oren en deze muts past hem nu als een gewone muts. Fijn voor hem nu het buiten fris is.

kleindochter

In maart heb ik een tweede kleinkind gekregen. Nu heb ik een kleinzoon en een kleindochter.

Afgelopen zomer waren ze een paar dagen bij ons, hier in Zweden. 

Dat was genieten voor allemaal.

Opa en oma genoten omdat iedereen er was. Kleinzoon had de ruimte op onze grote, overdekte veranda om alle auto's die hij kon vinden neer te zetten. Papa en mama konden doen waar ze zin in hadden, omdat opa en oma op de kinderen letten. En kleindochter van toen 5 maanden liet zich heerlijk door iedereen knuffelen.

Voor onze kleinzoon heb ik een sjaal gebreid met kleine auto's eraan. En een bijpassende muts. Die is inmiddels door zijn mama van een grote pompoen voorzien. Hij vindt het prachtig.

Onze kleindochter krijgt, door haar opstropende broek in de draagzak op mama's buik, blote benen.

Dus daar heb ik beenwarmers voor gemaakt.

Twee setjes heb ik gemaakt. De bordeaux slofjes en beenwarmers breide ik van garen van de Zeeman.

Het andere garen, waar ik een sjaal/muts (Phildar) en beenwarmers van gemaakt heb, heet Ice Yarns met angora design. 

Ik ga ze snel op de post doen. 

Soms lukt het niet helemaal

Omdat ik niet zo veel haak of brei, zijn de avonden in Blödberget erg prettig. Ik schrijf er regelmatig over, maar dat komt omdat ik daar een "verrassingspakketje" koop en van de inhoud binnen 8 weken iets moet maken.
Dan zit er een klein stokje achter de deur.

De afgelopen keer kreeg ik één streng wol van Manos del Urugay. Prachtig, maar het was niet meer dan 100 gram.
Nu zijn de dames hier heel erg handig met breien en ze maken de mooiste sokken, mutsen of wanten, maar dat wil ik niet. Ik ben een beetje dwars en wil iets heel anders maken.

Ik dacht:" Als ik nou een lang soort sjaal brei van ongeveer 95 cm lang en 15 cm breed, dan kan ik er een ceintuur van maken, nadat ik hem in de wasmachine heb vervilt".
Na het breien van de lap, had ik iets garen over en heb twee vierkante lapjes gebreid en die als sloffen in elkaar gezet.
Hup, in de wasmachine op 60 graden.

Maar, toen het programma klaar was, bleek er een kleine lap over te zijn en hele kleine slofjes.
Op de vervilte lap heb ik een lint, gemaakt van stof dat ik nog had, gestikt. Kraaljes er op geborduurd en aan de uiteinden kralen gemaakt. Nu past het om een hele smalle taille. Ik denk van een jong meisje.
Mijn man vond het leuk om rond de hals te dragen van de winter, als een soort kraag.
Wat een idee, daar had ik nooit aan gedacht.
De slofjes zijn heel klein uitgevallen. Ik denk niet dat mijn kleindochter van 5 maanden ze past.
In ieder geval weet ik nu, dat ik rekening moet houden met meer krimp dan ik verwachtte.

Het is alweer zomer

Het is alweer een tijd geleden, dat ik een blogje heb geschreven. Iedereen zal er wel last van hebben, maar de tijd vliegt.
Zeker wanneer je twee keer naar Nederland en België gaat voor verjaardagen en voor de gezelligheid.
En voor de geboorte van mijn tweede kleinkind, waar ik een minuut nadat ze geboren was, bij mocht zijn.
Wat leuk! Ik heb nu een kleinzoon en een kleindochter.
Dan was er ook nog de jaarlijks terugkerende kunst- en cultuurroute in onze streek. Daar doe ik natuurlijk aan mee met mijn keramiek en sieraden. Het vergde ook tijd om het één en ander te maken.
Helaas was het verschrikkelijk slecht weer dat weekend. Regen en kou. Maar het was gezellig met de mensen die kwamen.

Ik heb onder andere deze kikker gemaakt voor de kunstroute.

Verder heb ik natuurlijk gewerkt aan de opdracht met garen uit Blötberget, die is bijna klaar.
Heerlijk om een keer met een mengsel van rode katoen/acryl te werken in plaats van de wollen garens.
En ik heb ook nog gehaakt. Ik heb geprobeerd een armbandje met haaknaald 2 te haken.

Een nieuwe opdracht met breigaren

Twee weken geleden was het alweer acht weken geleden dat ik in Blödberg was bij de groep dames die pratend en breiend bij elkaar zitten.

Nu, ja, het is meer praten en wat eten dan breien, maar dat is juist leuk. Er wordt over van alles gepraat en gelachen. 

En onze opdracht van acht weken ervoor wordt door ieder geshowd.

Eigenlijk is het geen opdracht, maar gewoon het pakketje dat we meekrijgen waar we iets van gaan maken.

Ieder heeft altijd wel iets anders gemaakt. Afhankelijk van de hoeveelheid garen dat in het pakje zit. 

Over het algemeen is het wol, lekker warm hier in in de winter. 

Veelal zijn het mutsen, sjaals en wanten. Goed te gebruiken, dat is belangrijk.

Ook afgelopen keer kocht ik het "verrassingspakket". Ik maakte het pakje thuis open en zag een streng hand geverfd garen in groen met blauw en een streng zwart garen. 

Voor mij, als niet zo'n goede breister is het altijd weer piekeren wat ik ervan zal maken. Ik ben namelijk zo dwars, dat ik niet hetzelfde als de anderen wil maken. Ja, ik maak het mezelf moeilijk.

In dezelfde week kreeg ik een nieuwsbrief van Lindevrouwsweb waarin zij een Rapunzel scarf beschreef.

Dat was wat ik wilde!

Ik heb hem iets aangepast, omdat mijn garen dunner was. Op internet heb ik gevonden hoe je vijf strengen moet weven. En in twee dagen was de col klaar. 

keramiek

Op het moment kan ik niet breien of haken. Ik heb voor de kerst mijn linker arm van boven tot onder geblesseerd. Vervelend, maar, zoals de Zweden zeggen: "dat is nu eenmaal zo". Het zal wel weer over gaan.

Ik kan ook andere dingen doen, zoals werken met klei.

Dit mannetje heb ik al eerder gemaakt. Hij maakt deel uit van een kleine serie figuren met een masker.

Ik kan me zo voorstellen, dat hij 's avonds op een feest is geweest en in de vroege ochtend uit zit te rusten op een stoepje.

Spelen met acryl

Eigenlijk ben ik veel te veel bezig met allerlei verschillende dingen. De ene dag zit ik armbandjes van kralen te maken, de andere dag ben ik met klei bezig. Wanneer ik eens bij "uitzending gemist" op mijn computer een Nederlands programma zit te kijken kan ik dat natuurlijk niet rustig doen. Dan probeer ik iets te breien of haken.
Dat is nog niet alles. Ik fotografeer graag en probeer ook af en toe met acryl verf iets te schilderen.
Dan het liefst niet op een doek, maar zomaar ergens op. Zoals op dit krukje en deze tafeltjes.

  

Eh, en ik vind het werken met pastelkrijt ook heel erg leuk om te doen.

Maar ja, wat moet een mens zonder hobby's? Dan wordt het leven zo saai.

Groene wol

De laatste keer dat ik naar mijn brei-avond in Blödberg ging, kreeg ik, zoals altijd aan het eind van de avond, een verrassingspakketje mee. Dit pakket koop je, zonder dat je weet wat er in zit.

Ik kreeg groene wol mee. Effen en gemêleerd. "Wat moet ik daar nu van maken?". Dacht ik. Misschien een hoed. Ik zette de vraag op het online breicafé en kreeg prompt een aantal reacties en een patroon. 

Enthousiast ging ik lezen, maar het was voor een beginneling niet makkelijk. Ik heb moeite met het lezen van haak- en breipatronen.

Toen kwam het volgende idee: een tas. Maar dan gevilt in de wasmachine. En dit is hem geworden. Van de groene wol heb ik de cirkels gehaakt, bodem en de hengsels gebreid.

De tas zelf is van gemêleerde wol gebreid. Alle losse stukken in de wasmachine gestopt en op 40 graden gedraaid.

De tas is gevoerd en de cirkels zijn er met de hand opgezet. Ik had nog twee bloemetjes, die heb ik er maar bij genaaid.

Garen uit België

 

Eén keer in de paar maanden gaan we naar Nederland en België. In Nederland wonen onze zoon, broers en zeer oude moeders. In België woont onze dochter met haar gezin.

 

In zo'n week proberen we iedereen te ontmoeten om even bij te praten.

Gelukkig hebben we ook Skype, onze kinderen en kleinzoon "zien"  we regelmatig, maar in het echt is leuker.

 

Natuurlijk gaan we dan ook de stad in. Lekker snuffelen in verschillende winkels, dat doen we hier in Zweden niet. Die winkels zijn er in dit gedeelte van het land niet. Örebro ligt, als iets grotere stad, ruim een uur rijden. Maar het winkelbestand is niet vergelijkbaar met dat van een binnenstad in Nederland.

 

Twee weken geleden waren we er weer. Bij onze dochter in België. Bij haar in het plaatsje hebben ze een Veritas winkel. Het is een winkel waar ze van alles verkopen. Van mooie sjaals tot sokken en kralen en, natuurlijk, breigarens.

In een bak zag ik dit garen liggen. Het is van Schachenmayer, je kunt het met naald 20 breien. Nu had ik die niet, dus heb ik een naald 12 gebruikt en omslagen gemaakt, zodat het werk luchtiger zou worden. Je kunt er precies een das van maken. Mij lukte het, met de kleinere naalden, om een col te maken. Hij was snel klaar en is heerlijk warm.

Dat komt goed uit, want vrijdag is de eerste 15 cm sneeuw gevallen en het was gisteren -10 overdag.

 

 

 

 





Brei club

Om wat beter Zweeds te leren, ben ik in een brei club gegaan. Eigenlijk niets voor mij, een clubje dames bij elkaar die over breien praten. Dacht ik.

Maar het is belangrijk om andere mensen te leren kennen, dus ben ik op een avond mee gegaan naar deze groep dames.

Het is een leuk, en slim idee van Åsa, die een winkeltje in garens heeft. Haar winkel is niet altijd geopend, maar als je even belt, kun je een tijd afspreken. Geen probleem, als je zo in een landelijke omgeving woont.

Eén keer in de acht weken komen we bij elkaar. De avond begint rond een uur of zes. Dat is normaal, dan kom je niet zo heel laat thuis 's avonds. Het is namelijk in de winter erg donker op de wegen en er kan soms vee oversteken. 's Avonds zie je dat slechter. Het kan gebeuren, dat er opeens een groepje herten, een eland of een vos over de weg rennen. Overdag is dat ook vervelend, maar 's avonds nog meer.

We zijn met ongeveer 9 dames. We kennen elkaar zo langzamerhand en er wordt gelachen, gepraat en geplaagd. Ik hoor het aan en gooi af en toe ook iets in de groep. Ja, zo leer ik wel Zweeds. 

We struinen door het winkeltje en worden hebberig van al die garens.

Dan laten we, een voor een, zien wat we de afgelopen 8 weken gemaakt hebben. Het concept is namelijk, dat we aan het eind van de avond een "verrassingspakket" aanschaffen. We weten niet wat er in het pakket zit. Dat mogen we thuis pas openen. Van dit garen maken we iets, dat we op deze avond laten zien. Dat lukt natuurlijk niet altijd en wordt er onder grote hilariteit een halve sjaal een paar steken of niets getoond. Degenen die iets af hebben, zorgen ervoor, dat er ook een kopie van het patroon aanwezig is voor de anderen.

Dan komt er brood, beleg en koffie. De avond maaltijd voor de Zweden in deze omgeving. Hier wordt nog warm gegeten om een uur of twee in de middag. In de grote steden zal het waarschijnlijk andersom zijn.

En er wordt gekletst, over van alles, maar eigenlijk niet over breien.

Het garen voor deze sjaal zat in mijn eerste verrassingspakket. Een puur natuurlijke wol waarmee ik gehaakt heb. De sjaal is inmiddels in beslag genomen door mijn dochter.

 

Sieraden

Zoals ik schreef, ben ik niet alleen keramiste, maar maak ik ook sieraden. Ik maak ze van keramiek, maar ook van onder andere glaskralen.
Ik ben hiermee begonnen, toen ik zo'n 10 jaar geleden na een operatie 6 weken lang niet veel mocht doen. Dat is een probleem voor mij, want niets doen is moeilijk.

Het groeide uit tot een grote hobby en het resultaat was een grote verzameling van kettingen, armbanden en oorbellen.
Op het kantoor waar ik destijds werkte, begonnen de dames me te vinden. Ik kreeg opdrachten, ook van heren, die iets leuks voor hun vrouw zochten.
Zo af en toe gaf ik een sieradenparty, waarbij ik al mijn sieraden in de kamer uitstalde en dames konden kijken, passen en kopen. Het was een leuk gezicht, al die dames die alles
keurden en het was niet altijd makkelijk voor ze, want ik maak nooit twee dezelfde sieraden.

Toen verhuisden we naar Zweden. En ik kreeg een eigen atelier, waar ik mijn klei en alle andere materialen zo kan laten staan. Hier geef ik zo af en toe zelf een sieradenparty of bijvoorbeeld een kerstshow.
In het atelier staan de pakken klei, de dozen kralen, alle andere frutsels die ik denk nodig te hebben en niet te vergeten: lapjes.
De garens die ik nu af en toe voor het breien koop, passen er eigenlijk niet meer in. Je kunt gerust stellen, dat ik een verzamelaar ben.

Ieder jaar doe ik mee aan de kunstroute die hier in de omgeving is.
En elk jaar plaagt mijn man me met de woorden:
"Zal ik straks al het verkeer gaan regelen?" Maar, dit jaar heb ik toch mooi 120 bezoekers gehad! En moest mijn man in de stromende regen regelen dat de auto's niet tegen elkaar aan reden.
Het aantal bezoekers is niet weinig in deze dun bevolkte omgeving.
Het geeft je een kick wanneer men speciaal naar jou toe komt om te zien wat je maakt.

De eerste foto is van een lange, zwarte ketting.

De tweede foto is een korte paarse ketting met armband en oorbellen.

Het is moeilijk sieraden te fotograferen. Dat heb ik nog niet helemaal onder de knie.